تنهایی

---

سلام سلام  

سلام  به بروبچ گل و دوست داشتنی.خوبید؟سلامتید؟ان شاالله همیشه دلتون شاد ولبتون

خندون باشه.

دیشب  برای اولین بار شعر گفتم.روز تخت خوابیده بودم که یکدفعه یه بیت شعر اومد تو ذهنم

گفتم تا یادم نرفته بنویسم تا کاغذ اوردم بقیه شعر هم همین جوری اومد.

تموم مدتی که نوشتم کل بدنم می لرزید. خودم نساختمش انگار یکدفعه  بهم القا شد.حس

عجیبی بود برای اولین بار بود.برام جالب بود که خودش می اومد.منم تند نوشتم.الان براتون

می ذارم.ببخشید اگه بد شده اخه اولین بارم بود.

تنهایی

چی بگم از غم دردام                          چی بگم از دل تنهام

چی بگم وقتی کسی منو                   نمی شناسه تو دنیااااا

توی این آسمون آبی                           منم و، دنیام سیاهه

هرکجا که پرکشیدم                           تیری به بال و پرم خورد

دل من از غصه تنگه                          واسه شادی جووونی

واسه شوروشوق فریاد                     واسه پرکشیدن وپریدن

دل من پرتباهی                                دل من پر سیاهی

می خوام فریاد بزنم بگم                    ای خدا تا کی غم دوری

دوباره من ماندم و خاطراتی               خاطراتی از گذشته

پای عشقی که تموم شد                  پای عشقی که سیاه شد

چی بگم از عاشقی من                    چی بگم از درد هجران

از غم حسرت ودوری                       از من و یه دنیاااا صبوری

ای خدا صبرم تموم شد                    صبر ایوبیم تموم شد

مگه تو نگفته بودی                         بعد هر سختی ، آسونی

ای خدا امتحانم تا کی                      کی این کابوس تموم شه

کی این رویای تلخم                        سرانجامی بگیره

دوست دارم رها شم                      توی این دنیا تنها شم

تنها از غصه ودردام                        تنها از دوری وغمهام

خداجون کاری بکن که                    من وآزادی وتنهایی

برسیم به اوج پرواز                        برسیم به اوج دنیاااااا

راستی بچه هااااااااااا نظر یادتون نره!!!!!!!!!!!

این شعر (شعر پایینی)مال یکی از برو بچ وبلاگه ازم خواست توی

وبم بزارم تا شما نظرتونو در مورد شعرش بگین.ممنون می شم

همکاری کنید ونظرتونو بگید.

دیدار آخر 

لحظه دیدار آخر زیر اشک آسمون من و تو قدم زنــــــــــون

پا به پای هم بودیم،بی خیال از همه جا تو رویا همسفر بودیم

اگه سرنوشت می گفتش من دیگه هرگز نمی بینیم همدیگه رو

زمان رو بگه می داشتم، هیچ وقت تنـــــــها نمی ذاشتـــــــــم

توی اون نــــــگاه آخر همیشه یــــــــــه بغضی هســـــــــــتش

همون بغضی که من و تــــو همـــــــیشه نگه می داشـــــــــتیم

تا هیچ وقت کسی نفهمه چه روزهای سختی داشــــــــــــــــتیم

اون روزهای خوب مـــــــــــا همش شـــــــــده یه خاطــــــــره

دوباره دیدن اون خنده هامون همش شـــــــده یه خاطــــــــــــره

حالا مـــــــــن تنـــــــــــها نشستم با یه دنیـــــــا خاطـــــــــــــره

توی این قلـب شکســـــــــــــتم هیچ کـــــــــــسی جا نـــــــــــداره